Ευχαριστίες…


 

Ιούνιος 2014

 

Επειδή κάποια πράγματα εκφράζονται καλύτερα με τον γραπτό λόγο

Επειδή κάποιες φορές χρειάζεται να θυμόμαστε τα επιτεύγματά μας, για να

            παίρνουμε δύναμη να ξεκινήσουμε κάτι νέο,ή απλώς για να ζεσταθεί και να

            φωτιστεί η ψυχή μας σε καιρούς κρύους και σκοτεινούς

Επειδή συνήθως δεν μπορεί κανείς να ευχαριστήσει προσωπικά όλους τους

            συντελεστές μιας συλλογικής προσπάθειας

                                                και

Επειδή η ευγνωμοσύνη είναι, λένε, το αντίθετο του φόβου..

Απευθύνω αυτό το γράμμα σε όλους τους δασκάλους του 12ουΔημοτικούΣχολείου

Ζωγράφου, όπου έχω την τύχη να μαθητεύει η κόρη μου, θέλοντας να εκφράσω τις ευχαριστίες μου για την ευκαιρία που προσφέρετε στα παιδιά μας να προσεγγίσουν λίγο την υγιή έννοια του Πολίτη του Κόσμου, γνωρίζοντας μαθητές από άλλες χώρες και κουλτούρες, συμβιώνοντας μαζί τους ανταλλάσσοντας πληροφορίες και απόψεις, κρατώντας επικοινωνία και δημιουργώντας φιλίες.

Σας ευχαριστώ λοιπόν

Που αναλάβατε με κέφι και μεράκι όλη τη δουλειά που συνεπάγεται ένα τέτοιο πρόγραμμα (τυχαίνει να γνωρίζω μέσω φίλων εκπαιδευτικών ότι το Comenius είναι πολύ δύσκολο να οργανωθεί και να«δουλέψει» στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση,αλλά εσείς το πετύχατε)

Που αρκετοί βάλατε τις προσωπικές και οικογενειακές σας ανάγκες σε δεύτερη μοίρα, προκειμένου να προσφέρετε ό,τι καλύτερο στους μαθητές σας

Που αναλάβατε την πρακτική και ψυχολογική ευθύνη να συνοδέψετε τα παιδιά μας σε επισκέψεις, εκδρομές, ακόμη και σε ταξίδια στο εξωτερικό

Που ενεργοποιηθήκατε στον εκπαιδευτικό, οργανωτικό και καλλιτεχνικό τομέα και ενεργοποιήσατε και εμάς, μικρούς και μεγάλους

Η προετοιμασία και, κυρίως, η βίωση της εβδομάδας της φιλοξενίας παιδιών και εκπαιδευτικών από άλλες χώρες ήταν μια εμπειρία που θα σύστηνα στον καθένα.

Είδα την κόρη μου να ωριμάζει, να μοιράζεται, να δοκιμάζει τη δυνατότητά της να επικοινωνήσει σε ξένη γλώσσα και να αναλαμβάνει το ρόλο της οικοδέσποινας –την ενθουσίασαν όλα, αυξάνοντας, πιστεύω, παράλληλα την αίσθηση αυτάρκειας, υπευθυνότητας, αυτοπεποίθησης.

Είδα το σπίτι μου να «μεγαλώνει» για να αγκαλιάσει ένα παιδί ακόμη (και εμένα να γίνομαι καλύτερη νοικοκυρά..!)

Είδα το Σχολείο να αλλάζει σε χώρο δημιουργίας, με τις εκθέσεις εντυπωσιακών εικαστικών –και όχι μόνο- έργων των παιδιών μας, με τα θεατρικά, μουσικά και χορευτικά δρώμενα

Είδα την πόλη μας, την Αθήνα, με τα μάτια ανθρώπων που την επισκέπτονται για πρώτη φορά – και την ξανααγάπησα

Είδα και γνώρισα καλύτερα τις οικογένειες των συμμαθητών και των δασκάλων της κόρης μου και με χαρά λέω ότι ανάμεσά τους ένιωσα να βρίσκω νέους φίλους και ομοϊδεάτες.

Είδα το τελευταίο βράδυ την κούραση αποτυπωμένη στα πρόσωπα πολλών από εσάς, ανακατεμένη με τη χαρά και την ικανοποίηση στα μάτια σας και μου φανήκατε πιο όμορφοι και λαμπεροί απ’ ότι συνήθως.

Είδα με χαρά ότι – τουλάχιστον στα παιδιά- το κοινό πνεύμα είναι ισχυρότερο από την κοινή γλώσσα. Είδα παιδιά από τέσσερις χώρες να διασκεδάζουν σαν παρέα παλιόφιλων. Και εύχομαι και εμείς οι μεγαλύτεροι να βιώναμε το πολυακουσμένο –αλλά και τόσο σωστό-  «αυτά που μας ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν»

Είδα όλους εμάς, μικρούς και μεγάλους, να λειτουργούμε έυρυθμα, ευέλικτα και αποτελεσματικά ως (νεοσυσταθείσα μάλιστα!) ομάδα και αναπτερώθηκε η ελπίδα μου ότι αυτό που ονειρεύομαι καιρό, το να αποτελέσουν δηλαδή τα Σχολειά μας κοινωνικούς πυρήνες γύρω από τους οποίους θα συσπειρωθούμε όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι για να προσφέρουμε αλλά και να διεκδικήσουμε, είναι κάτι ναι μεν δύσκολο, αλλά εφικτό

Είδα και θα έχω να θυμάμαι ακόμη περισσότερα – και τι πολύτιμο πράγμα είναι οι ωραίες αναμνήσεις!

Για όλα αυτά λοιπόν που είδα, αλλά και για όσα από αυτά που κάνατε δεν είδε κανείς από εμάς τους γονείς, αλλά αποτελούν σίγουρα το μεγαλύτερο κομμάτι της δουλειάς και της ψυχής που καταθέσατε στο πρόγραμμα αυτό – και όχι μόνο..

..από καρδιάς σας ευχαριστώ. Και σας εύχομαι, για το καλό όλων μας, να είστε ακατάβλητοι στις δυσκολίες. Και τόσο δημιουργικοί, που τα εμπόδια στο δρόμο σας να μεταλλάσσονται σε ανοδικά σκαλοπάτια. Χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ Δασκάλους -με το δέλτα κεφαλαίο- και νιώθω πολύ τυχερή και ευγνώμων που το παιδί μου κι εγώ γνωρίσαμε τέτοιους ανάμεσά σας.

Να είστε πάντα καλά

 

Με την αγάπη και την εκτίμησή μου

Κατερίνα Σπυροπούλου, στον καλύτερό μου ρόλο, αυτόν της Μαμάς!

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: